Bugun...


Nazmi ÇANKAYA

facebook-paylas
MAKAM VE GAZOZ
Tarih: 19-11-2026 10:30:00 Güncelleme: 19-11-2026 10:30:00


Erciyes’in eteklerinde, küçük, serin mi serin bir Anadolu ilçesi…

Yaz tatili. Kadir henüz 15 yaşında. Babasının, kaymakamlık binasının tam karşısındaki çay ocağında ona yardım ediyor.

Her sabah erkenden kalkar, bardakları parlatır, tepsileri hazırlar, ardından yerleri süpürüp küçük dükkânın önüne sehpa ve tabureleri çıkarırdı. En önemli görevi ise kaymakamlık özel kalemine çay ve kahve götürmekti.

Ancak çayları ve kahveleri götürdüğünde, özel kalem görevlisi Rüstem Bey tepsiyi elinden alır, ikramı kendisi yapardı. Dolayısıyla Kadir, kaymakamlık makam odasının içini hiç görmemişti.

Kadir için kaymakamlık binası bir sır küpüydü. Hele o büyük kapının ardındaki makam odası… Gözünde âdeta Devlet Baba’nın kalbiydi. İçeride neler konuşulur, hangi kararlar alınır, kimler girer, kimler çıkardı? Merakı günbegün büyüyordu.

Bir gün kaymakamlık yine çay istedi. Kadir, tepsisini özenle hazırlayıp binaya girdi. Ancak o gün özel kalem odası boştu. Bir süre bekledi. İçeriden ses gelmeyince tereddütle kapıyı araladı ve ilk kez kaymakamın makam odasına adım attı.

Oda, beklediğinden çok farklıydı. Ne gösterişli mobilyalar ne de göz alıcı süslemeler vardı. Tıpkı ilçedeki tek iş hanında bulunan muhasebeci Ali Bey’in ofisi gibi sade ve işlevseldi.

Çayları önce konuk koltuklarının önüne, ardından masanın köşesine bıraktı. Tam çıkmak üzereyken kaymakam bey arkasından seslendi:

“Kadir, yarın sabah yanıma uğra. Gelirken iki gazoz getir, olur mu evlat?”

Gün döner, gece bir türlü geçmek bilmez. Kadir heyecandan uyuyamaz. Ertesi sabah erkenden kalkar, en güzel kıyafetlerini giyer, gazozları alır ve kaymakamlık binasının yolunu tutar.

Kaymakamın odasının önünde kimsenin olmadığını görünce, kalbi küt küt atarak Yener Bey’in kapısını çalar.

“Otur bakalım Kadir oğlum,” der Yener Bey gülümseyerek.

Gazozlardan birini Kadir’in önüne uzatır. Şişeler açılır, gazozların serinliğiyle birlikte samimi bir sohbet başlar.

Yener Bey bir süre sonra yavaşça konuşur:

“Bak Kadir… Bundan sonra çayları getirdiğinde önce bu koltuğa, yani makama bırakacaksın. Çünkü bu koltukta ben değil, devlet oturur. Bu koltuk benden büyüktür.

Ama eğer ben konuk koltuğunda oturan biriyle sohbet ediyorsam, çayı önce konuğa vereceksin. Çünkü o an o konuk da makama sayılır. O da benden büyüktür. Ben ancak benden büyüklerle bu şekilde yan yana otururum.”

Kadir o gün devletin ne demek olduğunu anladı. Saygının, görgünün ve adaletin yalnızca yazılı kanunlardan ibaret olmadığını gördü. İçindeki merakın yerini derin bir hayranlık aldı.

Yıllar geçti…

Kadir okudu, çalıştı, azmetti. Gün geldi, bir gün kendisini devletin önemli makamlarında buldu. Ama ne o odanın sade havasını ne de devlet ve makam üzerine iki gazoz eşliğinde öğrendiği o dersi hiç unutmadı.

Çünkü artık çok iyi biliyordu:

“Bu makamda ben değil, devlet oturur. Ve o hepimizden büyüktür.”         

Sağlıcakla kalın. Nazmi Çankaya





YAZARIN DİĞER YAZILARI

YAZARLAR
ÇOK OKUNAN HABERLER
  • BUGÜN
  • BU HAFTA
  • BU AY
HABER ARA
Bizi Takip Edin :
Facebook Twitter Google Youtube RSS
YUKARI